Zondagskind

Af en toe vergeet ik dat ik een zondagskind ben. Anderen denken er natuurlijk ook niet dagelijks aan dat ze op woensdag of maandag geboren zijn, dus zo gek is dat niet.

Ik had voor mijn laatste blogpost een gedicht willen schrijven over mezelf als zondagskind. Maar er kwamen een paar dingen tussen. De belangrijkste is, dat ik niet kan dichten en eigenlijk ook niet wist wat een gedicht is. Als ik niet zo’n twitter-angst aan de dag had gelegd, had ik tenminste nog kunnen oefenen met ultrakorte verhalen.

Ik hoef niet officieel te stoppen, maar persoonlijk vind ik het nogal nikserig, die doodbloedende Blogs …

Ik heb verschillende redenen om te willen stoppen met bloggen, maar kan niet ontkennen dat de verzoeken om door te gaan, mij hebben gevleid. Ik werd deze week zelfs overvallen door de vraag of ik nog ergens verhalen op de plank had liggen. Ik stop dus niet: plannen zijn er om aan te passen. Ik kies wel voor een andere vorm.

Vandaar dat mijn Blog een nieuwsbrief wordt. Mijn vaste lezers zijn vanaf volgende week automatisch hierop geabonneerd (don’t worry! met een druk op de knop ben je van mijn nieuwsbrieven af).

Wat blijft: verrassend, verwondering, onregelmatig, onvoorspelbaar (daarover zijn de meningen verdeeld). Nieuwsgierig?

En dan nog even de laatste regel van het nooit te publiceren gedicht over een zondagskind:

Als de woorden beginnen te buitelen,

trek ik mij terug in de zon – dag

==================================================================

Archief nieuwsbrieven:

• Life’s what you make it
• Tijdschrijft
• Douchen met of zonder coach?
• JIP? Jip!
• Help! Verliefde homo
• Jip’s venster op de wereld
• Jip’s venster op de wereld

Oeps…

Elke dag een cadeautje? Volg Scott Schuman: of direct aanmelden voor feeds RSS

Er is een tijd geweest dat ik glazenwasser wilde worden. Niet omdat ik zo van ‘gluren bij de buren’ ben, maar omdat de glazenwasser iets kon wat mijn moeder niet kon; heel snel ramen lappen. Dat was dus een vak. Met duidelijker resultaat dan al dat gedoe achter een bureau.

Op mijn veertiende wist ik het zeker; ik wilde levenskunstenaar worden. ‘Joie de vivre’ had ik groot op mijn agenda geschreven. Mijn genen bleken niet lang daarna een iets te grote uitdaging en het vinden van goede leermeesters op dit gebied was ook al niet eenvoudig. Dus moest ik toch op zoek naar een professie.

Zonder de dertien ongelukken, maar met een spreekwoordelijk aantal ambachten, bleek mijn strategie te leiden tot anoniem (bestseller)auteur van schoolboeken. De laatste aanwinst [pincode 3 vwo - staat nog niet online, maar zie 3HAVO voor een impressie] werd mij vorige week zaterdag door de beste TNT bezorger van de regio aangeboden tijdens het boodschappen doen; vijf straten verderop weet hij wie ik ben en waar ik woon! Met een doos onder de arm boodschappen doen in dit buurtschap, roept vragen op. Schoolboeken? Wat ouderwets! Ja, en een groot vraagteken of de inkomsten zo goed zullen blijven als ze een paar jaar zijn geweest: dat weet ik op zijn vroegst in 2013: gekke business. Dus tijd voor iets anders: de timing had beter gekund, maar er kan nog wel een ambacht bij. Misschien wordt het wel mijn voorgenomen kunstproject: voetafdruk, glas, landschap, broeikaseffect zijn onderdeel van het concept.

Totdat… ik er vanochtend aan herinnerd werd dat ik een sabbatical heb: toch opmerkelijk dat ik zoiets kan vergeten! Mogelijk omdat ik het onderzoeksproject in het kader van mijn studie iets teveel als werk opvat. Zelfs mijn kunstobject ontstond met mijn onderzoek in het achterhoofd…Ik hoef natuurlijk niet uit te spellen dat zo’n ‘vergeten’ vragen oproept. In reverse toch nog een goed voornemen voor 2012, want die sabbatical duurt nog wel even. Een ‘Dranbleiben’ pijl boven mijn schoenencollectie moet mij op het rechte pad houden.

En…dit is mijn voorlaatste blogpost, nummer 59. Door de partij die de hosting verzorgt, ben ik uitgedaagd om na zestig blogs mijn eerste ster op te halen en vooral door te gaan, liefst met een Upgrade To Pro. Dit soort commerciële uitdagingen is aan mij niet besteed. Ik probeerde mijn pen ….

Voordat ik mezelf ga herhalen, te persoonlijk word, andere activiteiten ga verwaarlozen, stop ik met mijn digitale dagboek. Na ruim vijftig afleveringen moet ik mijn conclusies kunnen trekken, en voor ik het vergeet: ik hou een sabbatical!

Elke dag een cadeautje? Volg Scott Schuman: of direct aanmelden voor feeds RSS

First Kiss

‘U mag de bruid kussen’; zoals met meer gewone dingen, begrijp ik niets van dit ritueel. Dat er zoiets als een ‘first kiss’ bestaat als een Navy schip na maanden terug is in de haven, had ik nog nooit gehoord, totdat twee vrouwen recent de eer hadden. Wie als eerste van het schip mag om zijn/haar geliefde te zoenen – onder het toeziend oog van de locale pers, wordt bepaald door een verloting voor een goed doel: hoe meer tickets, hoe groter de kans. De winnares had vijftig loten van een dollar gekocht. Het was de eerste keer bij de Amerikaanse Marine, een Same-Sex Kiss. De commandant van het schip zei desgevraagd dat het een non-event was en: “It’s going to happen and the crew’s going to enjoy it. We’re going to move on and it won’t overshadow the great things that this crew has accomplished over the past three months” waarvan acte: de norm is weer even duidelijk. De internet reacties waren weer een waar genoegen, vooral die op Amerikaanse sites, kleine selectie.

• Dit moet een complot zijn, verder bestaan er niet zulke mooie lesbische vrouwen. Minstens een vrouw denkt dat dit een vergissing is.
• Moeten deze vrouwen, die mannen haten, ons land verdedigen?
• De mannen op de boot hebben de loting vervalst om eens te zien hoe dat zou gaan (de commandant ontkent dit niet…).
• Hoe diep kun je vallen?
• Hoezo is dit een nieuwsitem?
• Cute!
• etc., etc.

Wat opvalt is dat toch weer veel reacties zijn onder te brengen in een van de categorieën ‘mag mij mag het’ en ‘van mij mag het niet, of dit is abnormaal o.i.d.’

Ik blijf steken in de vraag waarom dit ritueel en waarom je daar als koppel je hoofd voor zou lenen. Ik kwam bij ‘De kus’ van Klimt ook al niet verder dan het stellen van vragen. Hoog tijd voor wat levenslessen: iemand een idee voor een goede leermeester (m/v) die mij met deze beginnersvragen op weg kan helpen?

Doe mee en win…

Ruim € 2100 per kilo: welk product werd recent voor deze prijs verhandeld?

Paar tips:

• In totaal waren de kosten ongeveer € 565.000
• Tsukiji Tokio
• Koper: Sushi Zanmai, op zoek naar een beetje commerciële belangstelling.
• De opbrengst was voor een goed doel!

Antwoord: Elk jaar in januari wordt een Blauwvintonijn op de Japanse vismarkt verkocht voor een extraordinaire prijs, zoals bij ons de eerste ton haring over de tong gaat. Voor een goed doel, in dit geval tsunami slachtoffers. Tegenwoordig wereldnieuws, wat vast voor onze harington niet geldt.

De vis van 269 kilo was trouwens niet erg zwaar voor een blauwvintonijn. dus ook nog niet zo oud. Dat zou ik vorig jaar om deze tijd niet hebben geweten, maar ik maakte juist een analyse van de overbevissing van de blauwvintonijn (geen link naar de analyse, want nog onder embargo). Voor mij daarom voorlopig geen tonijn meer. Tot ik mijn goede voornemens weer vergeten ben? Las in de krant dat voornemens op het gebied van voedselvermindering maar een paar weken houden….

Of zou er toch nog wat te winnen vallen door de tonijn (in het bijzonder, maar niet uitsluitend de Atlantische blauwvintonijn) voorlopig even met rust te laten?

De Russen komen

Op straat en in cafés hoor je overal Russisch! Wenen in het Klimt-jaar 2012.
Klimt: veelzijdig kunstenaar bekend om een dubieuze ‘kus’ vol goud – en symboliek als je de uitleggers mag geloven. Is dit een schilderij over ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’, een vernederende onderwerping [met in de hoofdrol 'de vrouw als het ultieme fallussymbool, uitgebeeld als dat wat ze mist'] of een wurgpoging?

'De kus' - Klimt - (Oberes) Belvedere Wenen

Wenen impressies:

• De modetrend is hier: mannen met een ‘sorry, ik was een paar dagen in de jungle’-baard.
• Sachertorte blijft voor mij ‘teveel chocolade voor een te hoge prijs’
• Het – onvermijdelijke – concert, gebracht als ‘nieuwjaarsconcert’ had een uiterst saaie programmering met Mozart en Strauss, maar was perfect uitgevoerd. Met een speciaal applaus voor dansers die kans zagen op vier vierkante meter nog iets uit te voeren.
• In de metro ontbreekt elke controle; desondanks trekt het geen rare types aan en kun je comfortabel en snel reizen met metro, tram, bus en stadstrein, voor een paar euro per dag: waarom lijken dit soort vanzelfsprekende dingen alleen in het buitenland te kunnen.
• De architectuur lijkt hier op sommige punten wat achter te lopen, maar misschien komt dat nog goed met al dat nieuwe Russische geld.

Stukje grond kopen?

Nog nooit heeft iemand een euro verloren met onze investeringen! De verkoper – die mij telefonisch benaderde – hoort te zeggen ‘in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst’, maar hij heeft gelijk: stukken grond opkopen nabij de randen van de bewoonde wereld en speculeren op een – makkelijk te voorspellen – bestemmingsverandering (‘wonen’ ipv ‘agrarisch’), is lucratief: snel geld.

De verkoper klinkt als een studentikoze peppermind, optimistisch, beetje eigenwijs en voldoende getraind, hij lijkt te geloven in wat hij aanprijst – pepperminds hebben hun eigen dromen en staan die – met veel koffie en sigaretten – te bespreken op het balkon (Utrecht) van de werkgever van de ‘leukste bijbaan’ van Nederland.

En nu is ‘stukje land kopen?’ er ook voor particulieren – zo kondigt de verkoper aan: kleine stukjes grond die een woonbestemming zullen gaan krijgen. Je hoeft/kunt er niet gaan wonen, ‘t is een belegging. Ik zou het misschien moeten doen, omdat het financieel slim is – zolang niet teveel mensen meedoen en de wet er geen stokje voor steekt.

Maar toen ik laatst overwoog te gaan bouwen (Duurzaam Huf Haus) in plaats van ‘kant-en-klaar’ te kopen, zag ik meteen waartoe ‘stukje grond kopen?’ leidt: belachelijke grondprijzen. Hogere prijzen, omdat we de bestemming veranderen; da’s makkelijk geld verdienen. De speltheorie in optima forma: het algemeen belang is veel kostbaarder dan het eigenbelang. En of ik het wil of niet: ik ben net zo goed afhankelijk van dit soort luchthandel en virtuele geldmakerij. Maar ik laat uit principe dit soort ‘aanbiedingen’ liggen, onafhankelijk van de vraag of het rendement wordt waargemaakt of niet: ongezonde economie. Stuk grond wil ik trouwens best overwegen – als er een huis op staat.

A holiday is a holiday!

Ben je milieubewust en val je toch onder de groep: A holiday is a holiday! Dan ben je in goed gezelschap. Volgens Brits onderzoek blijken mensen prima in staat energiezuinig gedrag en het keurig scheiden van afval te kunnen combineren met meerdere – verre – vliegvakanties per jaar. Duurzaam thuis, minder duurzaam uit.

Weten die mensen dat de impact van een vliegvakantie groot is? Jawel. Maar opmerkelijk onderzoek geeft het volgende beeld: of mensen thuis duurzaam zijn, af en toe hun gedrag aanpassen uit milieuoverwegingen of helemaal niks geven om het milieu, lijkt nauwelijks uit te maken voor het kiezen van een vakantie-invulling. Onderstaande redenen zullen je wel niet onbekend voorkomen.

• ‘Het vliegen is zo goedkoop. En als wij het niet doen, zit het vliegtuig misschien maar half vol en vliegt desondanks.’
• ‘We steunen de lokale bevolking; ecotoerisme dus’
• ‘Work hard, play hard’
• ‘Ik ging naar Maleisië en ik zag daar fantastische vogels; een reden om te reizen. En dan weet je waarom je zuinig moet zijn op de planeet’
• ‘Iedereen doet het, waarom zou ik er van afzien?’
• ‘Ik compenseer al mijn vluchten natuurlijk wel.’
• ‘Ik wil best duurzaam zijn, maar het leven moet wel een beetje leuk blijven’
• ‘Natuurlijk geef ik om de aarde en bespaar ik energie. Maar als je jong bent, wil je nieuwe ervaringen opdoen’

Met andere woorden: duurzaamheid op het ene levensgebied is geen garantie voor duurzaamheid op andere levensgebieden: we praten het redelijk makkelijk goed, die vele, verre, relatief goedkope vakanties. En zijn terug thuis weer keurig milieubewust, soms uit gewoonte.

Wat doe ik? Vliegen is sneller, maar we gaan met de trein naar Wenen in januari: dat is een kostbare aangelegenheid. Is die treinreis uit milieu-overwegingen? Daar ben ik niet zeker van; ik vind het wel lekker om even onderweg te zijn en ik heb nog een paar boeken liggen waar ik wel eens aan toe wil komen.

En ik ga – net als al die vliegende toeristen – natuurlijk in het hotel netjes mijn handdoek hergebruiken, net als thuis!